iYi biRŞEyLeR yaPaLıM

OİP 'yi bir dinleyin derim... Nehir'e dokunmuş kadar olalım,hı???

kUTudA hEPsİ

Arada eserler,dolaplar alt üst edilir,herşey ortaya dökülür ya...

İçinden sevdiklerinizde  görmek istemediklerinizde çıkar kutulardan
15-20 sene önce kuzenden gelen o zaman da şimdi de güldüren mektup,
başka bir kuzenden ordayım,burdayım diye yurtdışından attığı kartlar,
birkaç ay uzak kaldığım babamdan aldığım ilk ve tek mektup,
kardeşimin her doğum günümde hazırladığı kartlar,notlar...
şimdiyle ilgisi olmayan zayıf hallerim bana gülümser diğerlerinin arasından,
sevgiliye yıllar önce yaptığım takvim,fotoğraflar,kartlar...
büyüdüğüm yıllar bir dolapta,bir kaç kutuda şimdi,
kim bilir ne zaman açılırlar bir daha...
Geçmiş yıllar,geride...
Ama tüm anılar hepsi benimle...

hERşeYi biLiYOr mUSun?

-Devamlı suyun içinde oradan oraya salınıp dururlar balıklar.Peki su içerler mi?
-Yalandan üzülenler için kullanırız,sinirler..Peki neden timsah gözyaşı denir?
-Markette bazen kutudan beyaz bazen de kahverengi tonlarında yumurta çıkar.Tavuklar neden sarı ve ya beyaz gibi farklı renkte yumurtlarlar?
-Yaz da geldi,arılar vızır vızır başlarlar.hiç duydunuz mu arılar karın üstü düşünce neden ölür?
- Hep dişiler mi doğuruyor sandınız.Neden denizatının erkeği doğurur?
-İrkilince,üşüyünce...Bazen neden tüylerimiz diken diken olur?
-uyumak gibisi yok.uykusuzluk baş düşmanım olur.Sizce bir insan en fazla kaç saat uyanık durabilir?
-Pekiii iki gözümüz var,ama tek görüntü var,bunu nasıl açıklayacaksınız?

Neyse ki birileri bizi aydınlatmış.
"Hiç merak ettiniz mi?" adında minik bir kitap. Bunlar gibi 235 soru var,cevapları da var çok şükür...
Tabii bu bilgiler ne işimize yarayacak onu tam bilemedim şimdi :))

tAŞınMAk mI?

Yok biz değil(bu ara değil),annemler taşındılar, taşıdılar, taşıdık...Aslında hepsi bir arada oldu dün. En son yürümekte zorlandığımı ve gözlerimin yığılacak müsait bir yer aradığını hatırlıyorum. Sabah kalkmak oldukça acı oldu tahmin edersiniz ki...

18 senedir otuduğumuz gayet güzel evimizden çok daha büyük,güzel,keyifli bir evlerine geçtiler. Bu süreç biraz uzun oldu ama başardık sonunda :)

Taşınırken genelde hüzün çöker insana hele de böyle uzun seneler oturulmuş, oldukça fazla anı sinmiş bir evde. Ama öyle olmadı ! yok bizim garipliğimizden değil, yine kendi evlerinde olacaklarından, hayalaini kurdukları eve geçtiklerinden...mutlu ayrıldık yani dairemizden. Evlenirken ben de asmadım suratımı odamdan ayrılıyorum diye, çünkü canım içiyle kendi evimize gidiyordum, anılar benimle her zaman...

Nakliye işi aceleye gelmemeli, geldi mi bizim gibi böyle kamyon otobüs ring seferi gibi gider boşaltır diğer eve eşyaları, sonra yine gelir,dolar ve yine gider....ve gün hiç bitmeyecek gibi uzar gider...orhan,yaşar,.. ustalarla vedalaşmamız 23.00 ü bulur. Bunlar bir yana; özellikle annemle babamın gecenin o saatindeki yüzlerindeki huzur "iyi oldu" dedirtti. Mutlu mutlu yaşayın canlar :))

DOğumGÜnÜsünDEn kaReLEr

Kardeşim Gizemimin doğumgünüsünden  bunlar...Ortadaki de benden...Tıpkı bir önceki postumdaki kolye gibi. Sadece onda olacak hediyeler,özeller :)

kARdEş doĞUmgÜNüsÜ :)

Evimizin miniği (babaannem hep böyle der) kendisi bugün itibariyle 25 yaşını doldurmuş genç bir bayan :))
kutlu,mutlu olsun... 30'a ulaşınca yaş konusunda dalgalar başlıyor insanda demek ki...hahahhhh..

abla olmak mı? zor...
yoruldum artık kardeşim.bu gizli sorumluluktan yoruldum.sahi bu yükü omzuma birilerimi bıraktı yoksa ben illede benim mi olsun diye yırtındım,hatırlamıyorum.
kendim daha küçüktüm,akşamları seninle yalnız kalmaya başladım.sen korktukça seslerden,karanlıktan ben onların üstüne gittim üçbuçuk atsamda,"abla korkuyorum" diyordun.bense ürkerek endişelenecek bişi olmadığını kanıtlamaya çalışıyordum. okulda,arkadaşlarınla bişiyemi üzüldün,bir damla yaşın beni de ağlatıyordu. Sana karşı herşey beni cephe aldırıyor, hesabını sormaya hareketlendiriyordu. Uzaktada olsan seni mutlu edecek şeyleri alıp,yazıp,gönderiyordum. yaralarına merhem bulmaya çalışıyordum.
kızıyordum bazen ama başkasının laf söylemesine dayanamıyordum.ama çok yoruldum...belkide insan müdahale gücünün azaldığını yada hiç olmadığını hissettiğinde vazgeçiyor.vazgeçiyor ki kendi huzur bulsun,kafasının içindekiler başını ağrıtacağına bıraksın özgür kalsınlar.
Şimdi ben ablalığımı bıraktım mı??? ASLA...

O benim canım...Kendi yaptıklarımı yazdım ya...işte bu da onunkiler...
Sanki bilirmiş gibi ne zaman nefes alamadığımı hissetsem(misal bu yazım) bir telefonu,"canım ablam" sözü,gülüşü,"ben onlara gösteririm" mailleri... Herşeyimi,her halimi biliyor ya, beraberkenki sebepsiz kahkalarımız.. Doğumgünlerimdeki "ablası olduğum,hayatında olduğum için" ettiği teşekkürler...Sarmalaması,genişleyen göbişimi sıkması...yeni bir kuaför macesarında hemen cepten mms ile fotoğraflaması...doğumgünü yaklaştığında listesini önce bana bildirişi,yaymam için tabii:))
Birbirimize istediğimiz birşeyden mi bahsettik,illaki bulunur o,haber verilir,alınır...
Ne yapsan,ne etsen,kırsan,üzsen,öpsen,sımsıkı sarılsan,gülsen,hıçkırsan da SEN BENİM KARDEŞİMSİN...
Şimdi sen "ABLA" diye bağırsan, duyarım ben bitanem...
Neşeli,keyifli,mutlu,bizli olsun yeni yaşın.
Seni severim,öperim,sarmalarım...
Ablan Sinem

not : kolye doğumgünü hediyelerinden birisi,kendisi blogumdan habersiz olduğu için ancak akşama sahip olabilecek bu maviliye : D

bU ALışvERiş mUDo'dAN

Mudo'da indirim olduğunu duymayan kalmamıştır herhalde...

Ben de online olarak bağlanarak gezdim,dolaştım,seçtim,sepete koydum ve paketim dün şıp diye ulaştı bana :) Önemli birşey almadım tabii ki,indirimden yararlanmaktı tek isteğim...Kardeşimin doğum günü Cuma,bir şort almıştım üstünü de şu pembeyle tamamladım,paketi açınca kendimi anımsanmamış hissetmemek için ne yaptım???diğerleri de kendim için gönderttim :))

Alışverişi seviyorum ben yaa...!